Ο Πεκ φτύθηκε από το χρυσό ρήγμα στο υγρό, δύσοσμο σκοτάδι.
He hit the mud on his knees and elbows, coughing up lungfuls of coarse woodsmoke and unburnt petrol fumes until his ribs spasmed. Όταν οι μωβ κηλίδες απομακρύνθηκαν από το όραμά του, βρέθηκε σφηνωμένος σε μια στενή, που έσταζε εσοχή κάτω από την εξωτερική ξύλινη σκάλα ενός οχυρωμένου διώροφου σπιτιού εμπόρου. Γύρω από την περίμετρο της αυλής υψωνόταν μια διπλή περίφραξη από πριονισμένες σανίδες πεύκου διπλάσιου ύψους ενός ανθρώπου, σφραγίζοντας το κτίριο από τους απότομους δρόμους του Εκατερίνμπουργκ.
Ο νυχτερινός αέρας δεν θύμιζε σε τίποτα τη ζεστή, με άρωμα γαρύφαλλου καταχνιά της Πλατείας του Κόκκινου Λιονταριού ή την ξηρή ζέστη της Αθήνας. Μύριζε ξινό λάχανο, βρεγμένο λάιμ και κρύο σίδερο. Δέκα βήματα μακριά στη λασπωμένη αυλή, ένα βαρύ φορτηγό Fiat με ανοιχτή πλάτη στεκόταν με τον κινητήρα του σκόπιμα πυροβολημένο, τον σωλήνα της εξάτμισης του να ερυγίζει ρυθμικά σύννεφα λαδιού γκρίζου καπνού που δεν κατάφεραν να πνίξουν αυτό που συνέβαινε κάτω από το σπίτι.
Οπλισμένοι φρουροί με λαδωμένα μαύρα δερμάτινα χιτώνια και καλυμμένα καπάκια —με κόκκινες υφασμάτινες λωρίδες δεμένες γύρω από τα μανίκια τους— περπατούσαν κατά μήκος του εσωτερικού της ξύλινης ράμπας, με τουφέκια Mosin-Nagant κρεμασμένα στους ώμους τους. Ο Πεκ πίεσε δυνατά τη ράχη του που έτρεμε πάνω στην υγρή πλινθοδομή κάτω από τις σκάλες, σφίγγοντας ένα χρωματισμένο από αιθάλη χέρι πάνω από το στόμα του.
Από τις σχάρες του ημιυπόγειου παραθύρου ακριβώς στο ύψος των ματιών ακούστηκε ο ήχος των υψωμένων ρωσικών φωνών. Μια ενιαία, επιβλητική φωνή —του Γιάκοβ Γιουρόφσκι— διάβασε δυνατά ένα σύντομο, κομμένο διάταγμα πάνω από μια χορωδία από σαστισμένους αναπνευστήρες και την απότομη αναπνοή μιας γυναίκας.
Τότε έσκασε το κελάρι.
Ήταν ένας εκκωφαντικός, συνεχής βρυχηθμός από πυρά περιστροφικών Mauser και Nagant που τίναξε το όλμο από τους θεμελιώδεις λίθους πάνω από το κεφάλι του Peck. Γύψο σκόνη και οξύς καπνός κορδίτης χύνονται σε χοντρές, πνιγμένες κορδέλες μέσα από τις σιδερένιες σχάρες του κελαριού, μεταφέροντας την αδιαμφισβήτητη, χάλκινη δυσωδία της φρέσκιας σφαγής. Shouts, ricochets off stone walls, and the heavy thud of bodies striking the floor echoed through the courtyard for what felt like an eternity before subsiding into ragged orders and the scrape of boots.
Ο Πεκ παρακολούθησε με παγωμένο τρόμο μέσα από τα κενά στους ανυψωτήρες της σκάλας καθώς οι διπλές πόρτες στους πρόποδες των σκαλοπατιών του κελαριού άνοιγαν με κλωτσιές. Men in blood-spattered tunics staggered out into the drizzle carrying heavy canvas sheets sagged with dead weight towards the waiting Fiat lorry. Εκεί που μια ξιφολόγχη είχε αρπάξει τα λευκά είδη, μια διασπορά από χαλαρά διαμάντια και μαργαριτάρια - ραμμένα βιαστικά σε αυτοκρατορικούς κορσέδες και καμισόλες μήνες νωρίτερα - άστραφτε άσεμνα στην αιωρούμενη λάμψη ενός φαναριού καταιγίδας.
Στο κάτω μέρος των σκαλοπατιών, ένας καταραμένος Κόκκινος φύλακας παραμέρισε μια αναποδογυρισμένη κασετίνα με κοσμήματα από μαόνι που είχε πέσει στη βιασύνη να λεηλατήσει τα υπνοδωμάτια των Ρομανόφ.
Οι ορειχάλκινοι μεντεσέδες έσπασαν. Από τη θρυμματισμένη βελούδινη επένδυση έπεσε ένα βαρύ, άκοπο ορυκτό που είχε εξορυχθεί από τον βαθύ γρανίτη των Ουραλίων έναν αιώνα νωρίτερα και φυλάσσεται ως αξιοπερίεργο στο ντουλάπι της Τσαρίνας. Αναπήδησε πάνω από το βρεγμένο χαλίκι και ακουμπούσε ακριβώς πάνω στην αμαυρωμένη ορειχάλκινη πόρπη του παπουτσιού του Peck του δέκατου όγδοου αιώνα.
Ήταν το Fragment Beta.
Ακατέργαστη, ακατέργαστη και οδοντωτή σαν σπασμένος πυριτόλιθος, η πέτρα είχε διπλάσιο μέγεθος από τον κρύσταλλο που είχε τοποθετήσει ο Τζον Χάρισον στο H6—και αφυπνισμένος από την κβαντική κατάρρευση του διδύμου Malabar του, ο πυρήνας του ήταν στροβοσκοπικός με ένα θυμωμένο, υψηλού τόνου βιολετί φωταύγεια που έκανε γύρω από το ράφι του την ιώδη φωταύγεια.
«Σήκωσέ το», ακούστηκε μια φωνή.
Ο Πεκ τρελάθηκε τόσο δυνατά το κρανίο του χτύπησε το ξύλινο κορδόνι από πάνω του. Κανείς δεν στεκόταν κάτω από τις σκάλες. Η φωνή είχε έρθει πίσω από τα δικά του μάτια—ψυχρή, αριστοκρατική και αντηχούσε μέσα από τα κόκαλα του εσωτερικού του αυτιού με τρομακτική διαύγεια.
‘Pick it up now, Isaac,’ Dr Nestor Drakos commanded inside Peck’s brain as a sentry’s hobnailed boots crunched across the gravel towards the glowing violet reflection under the steps, ‘or that Bolshevik sentry will run a bayonet through your ribs before you draw another breath!’
Καθώς ο φύλακας κατέβασε το φανάρι του και ισοπέδωσε τη μακριά, τρίγωνη λεπίδα του τουφεκιού του στη σκιά κάτω από τη σκάλα, ο Πεκ πέταξε προς τα εμπρός, έριξε την φλεγόμενη πέτρα του Ουράλ στις γυμνές του παλάμες και κούμπωσε από την πίσω πύλη στη ρωσική νύχτα.
