Back to Blog
Rozdział 19 JL

Rozdział 19: Piwnica specjalnego przeznaczenia

JL Rozdział 19
By JH Latimer
•
October 21, 2026 Oct 21, 2026
•
4 min czytania
•
732 słowa
#Rozdział 19 #1918 Jekaterynburg #Dom Ipatiewa #Fragment Bety

Peck został wypluwany ze złotej szczeliny w wilgotną, śmierdzącą ciemność.

He hit the mud on his knees and elbows, coughing up lungfuls of coarse woodsmoke and unburnt petrol fumes until his ribs spasmed. Kiedy fioletowe plamy zniknęły z jego pola widzenia, znalazł się wciśnięty w wąską, ociekającą wodą wnękę pod zewnętrznymi drewnianymi schodami ufortyfikowanego dwupiętrowego domu kupieckiego. Na obwodzie podwórza wznosiła się podwójna palisada z szorstko przetartych desek sosnowych, dwukrotnie wyższa od człowieka, oddzielająca budynek od stromych ulic Jekaterynburga.

Nocne powietrze w niczym nie przypominało ciepłego, pachnącego goździkami mroku Placu Czerwonego Lwa ani suchego upału Aten. Cuchnęło kiszoną kapustą, mokrym limonką i zimnym żelazem. Dziesięć kroków dalej, na błotnistym podwórzu, stała ciężka ciężarówka Fiata z otwartym tyłem, z celowo uruchomionym silnikiem, a z rury wydechowej wydobywały się rytmiczne kłęby oleistego, szarego dymu, który nie zagłuszał tego, co działo się pod domem.

Uzbrojeni wartownicy w natłuszczonych czarnych skórzanych tunikach i czapkach z daszkiem – z czerwonymi materiałowymi opaskami zawiązanymi na rękawach – przechadzali się po wewnętrznej stronie drewnianej palisady, z karabinami Mosina-Naganta przewieszonymi przez ramiona. Peck mocno przycisnął drżący kręgosłup do wilgotnej cegły pod schodami i zakrył usta zabrudzoną sadzą dłonią.

Z półpiwnicowej kraty okiennej, znajdującej się bezpośrednio na wysokości oczu, dochodził dźwięk podniesionych rosyjskich głosów. Pojedynczy, władczy głos – Jakowa Jurowskiego – odczytał na głos krótki, urywany dekret wśród chóru oszołomionych westchnień i gwałtownego wciągania oddechu przez kobietę.

Potem wybuchła piwnica.

Był to ogłuszający, ciągły ryk ognia z rewolwerów Mausera i Naganta, który wstrząsnął moździerzem z kamieni węgielnych nad głową Pecka. Pył gipsu i gryzący dym z kordytu unosiły się gęstymi, duszącymi wstęgami przez żelazne kraty piwniczne, niosąc charakterystyczny, miedziany smród świeżej rzezi. Shouts, ricochets off stone walls, and the heavy thud of bodies striking the floor echoed through the courtyard for what felt like an eternity before subsiding into ragged orders and the scrape of boots.

The Ipatiev House, Ekaterinburg (17 July 1918) — Fragment Beta rolls from the overturned Romanov casket against Peck’s buckled shoe
Dom Ipatiewa, Jekaterynburg (17 lipca 1918) — Fragment Beta toczy się z przewróconej trumny Romanowów po zapiętym bucie Pecka

Peck z zamrożonym przerażeniem patrzył przez szczeliny w stopniach schodów, jak otwierają się kopniakiem podwójne drzwi u podnóża schodów do piwnicy. Men in blood-spattered tunics staggered out into the drizzle carrying heavy canvas sheets sagged with dead weight towards the waiting Fiat lorry. Tam, gdzie bagnet zaczepił płótno, garść luźnych diamentów i pereł – wszytych pośpiesznie kilka miesięcy wcześniej w cesarskie gorsety i koszulki na ramiączkach – błyszczała nieprzyzwoicie w kołysającym się blasku burzowej latarni.

U dołu schodów przeklinający czerwony strażnik kopnął przewróconą mahoniową szkatułkę z klejnotami, która została upuszczona w pośpiechu podczas plądrowania sypialni Romanowów.

Pękły mosiężne zawiasy. Z pokruszonej aksamitnej wyściółki wysypał się ciężki, nieoszlifowany minerał, który sto lat wcześniej wydobyto z głębokiego granitu Uralu i przechowywano jako ciekawostkę w gabinecie carycy. Odbiła się od mokrego żwiru i zatrzymała się bezpośrednio na zmatowiałej mosiężnej klamrze osiemnastowiecznego buta Pecka.

To był Fragment Bety.

Surowy, niewypolerowany i postrzępiony jak popękany krzemień, kamień był dwukrotnie większy od kryształu, który John Harrison umieścił w H6, a jego rdzeń, obudzony przez kwantowe zapadnięcie się swojego bliźniaka Malabar, pulsował wściekłą, wysokotonową fioletową luminescencją, która sprawiła, że ​​woda deszczowa wokół podeszwy Pecka zamieniła się w parę z sykiem.

– Odbierz – odezwał się zachrypnięty głos.

Peck wzdrygnął się tak mocno, że czaszka uderzyła w drewnianą belkę nad nim. Pod schodami nikt nie stał. Głos dobiegł spoza jego własnych oczu – zimny, arystokratyczny i rezonujący w kościach jego ucha wewnętrznego z przerażającą wyrazistością.

‘Pick it up now, Isaac,’ Dr Nestor Drakos commanded inside Peck’s brain as a sentry’s hobnailed boots crunched across the gravel towards the glowing violet reflection under the steps, ‘or that Bolshevik sentry will run a bayonet through your ribs before you draw another breath!’

Gdy strażnik opuścił latarnię i skierował długie, trójstronne ostrze karabinu w cień pod schodami, Peck rzucił się do przodu, ujął w gołe dłonie płonący kamień Ural i pomknął przez tylną bramę w rosyjską noc.

Tematy: #Rozdział 19 #1918 Jekaterynburg #Dom Ipatiewa #Fragment Bety
Previous Chapter Rozdział 18: Splątany brzeg Next Chapter Epilog: Las Brzozowy w Jekaterynburgu

Więcej publikacji

Continue exploring our latest articles, insights, and stories.

Wyświetl wszystkie artykuły