Η ομίχλη της αυγής μετέτρεψε τους λεπτούς κορμούς σημύδας σε απόκοσμες ασημένιες ράβδους.
Ο Πεκ έτρεξε μέχρι που ένιωσε τους πνεύμονές του να καλύπτονται με σπασμένο γυαλί. Οι φονταρές κάλτσες του ήταν τεμαχισμένες σε κορδέλες. οι γυμνοί αστραγάλοι του άφηναν κατακόκκινες λεκέδες στις υγρές φτέρες και το ξυράφι του δάσους. Πίσω του μέσα από την ξυλεία που έσταζε, το κοίλωμα των κυνηγετικών κυνηγόσκυλων Τσέκα αντηχούσε στη χαράδρα, με στίγματα από την απότομη ρωγμή των τουφεκιών Μοσίν-Ναγκάντ που χώριζαν το πεύκο πάνω από το κεφάλι του.
Πιάνοντας το μουδιασμένο δάχτυλο του ποδιού του σε μια ακάλυπτη ρίζα σημύδας, ο Πεκ έπεσε με το κεφάλι σε μια όχθη με μουσκεμένα βρύα. Το οδοντωτό ορυκτό ξέσπασε από τα στριμωγμένα δάχτυλά του, περιστρέφοντας το καροτσάκι πάνω από την τύρφη και βυθίζοντας σε μια ρηχή λίμνη από μαύρο βάλτο. Σφύριξε βίαια, στέλνοντας μια στήλη ατμού με άρωμα λεβάντας να κυλίζεται στον παγωμένο αέρα των Ουραλίων.
Κουλουριασμένος στο πλάι του μέσα στη λάσπη, ο δεκατριάχρονος μαθητευόμενος πίεσε τις παλάμες του με φουσκάλες στο πρόσωπό του και έκλαιγε δυνατά.
«Θέλω να πάω σπίτι…» ο Πεκ δάκρυσε στα βρύα, με τους μικρούς του ώμους να τρέμουν. «Δάσκαλε Χάρισον, σε παρακαλώ… άσε με να πάω σπίτι».
Μια παγωμένη ησυχία επικράτησε στο πίσω μέρος του λαιμού του, πιο βαριά από τον παγετό της Σιβηρίας. Τρία βήματα μακριά, λαμπυρίζοντας ανάμεσα σε δύο ασημένιες σημύδες, όπου η ομίχλη κρέμονταν πιο πυκνή, ο ατμός συγκεντρώθηκε στο ημιδιαφανές περίγραμμα ενός ψηλού άνδρα με μια προσαρμοσμένη στολή από κάρβουνο. Λεπτές, διακλαδιζόμενες φλέβες από μπλε κεραυνό πέντε τεραχέρτζ διαγράφουν τη σιλουέτα του εκεί όπου δεν έμεινε καμία φυσική σάρκα.
Ο γιατρός Νέστορας Δράκος κοίταξε τον νεότερο εαυτό του με ψυχρή, ανελέητη ηρεμία.
«Ο Χάρισον είναι νεκρός στο χώμα, Άιζακ», αντήχησε ο Δράκος μέσα στο μυαλό του Πεκ, με τη φωνή του να δονείται κατευθείαν μέσα από τα οστά του κρανίου του αγοριού. «Και δεν υπάρχει σπίτι. Μια χλωμή σκιά σου κλείνει τα μάτια του γέρου στο Μπλούμσμπερι αυτή τη στιγμή, ενώ εσύ κι εγώ είμαστε αλυσοδεμένοι στο άλλο μισό του ουρανού».
Μέσα από τα δέντρα πίσω τους, ο φλοιός ενός κυνηγόσκυλου ακουγόταν πιο κοντά —λιγότερο από διακόσια μέτρα πάνω από τη λασπωμένη διαδρομή— ακολουθούμενο από τις σκληρές κραυγές των ξένων του Γιουρόφσκι που έπεσαν στη βούρτσα.
«Οι Τσέκα είναι διακόσια βήματα πίσω μας» Drakos whispered inside his head, gesturing with a hand of blue static towards the boiling violet light beneath the peat water, 'and when they catch you with the Romanovs' rock, they won't put you in an Athens orphanage. Έσπασες το κλουβί, αγόρι, αλλά δεν έσπασες το καύσιμο. Φτάσε μέσα στο νερό και πάρε την πέτρα. Εκτός κι αν προτιμάς να πεθάνεις στη λάσπη του 1918. Αποφασίζω. Έχουμε τρία δευτερόλεπτα.»
Ο Πεκ κοίταξε πάνω από τον ώμο του τις σκοτεινές, ένοπλες σκιές που προχωρούσαν ανάμεσα στις σημύδες και μετά κάτω στο λαμπερό μαύρο νερό όπου το Fragment Beta πάλλονταν σαν ξύπνια καρδιά.
Κλαίγοντας από οργή και τρόμο, ο δεκατριάχρονος Άιζακ Πέκαμ έβαλε το χέρι του στον παγωμένο βάλτο και έσφιξε τα φουσκάλες του γύρω από την πέτρα.
Το δάσος της Σιβηρίας εξαφανίστηκε σε μια πυρακτωμένη κραυγή βιολετί φωτιάς.
ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ
