Back to Blog
Epilog JL

Epilog: Las Brzozowy w Jekaterynburgu

JL Epilog
By JH Latimer
•
October 21, 2026 Oct 21, 2026
•
3 min czytania
•
514 słowa
#Epilog #1918 Południowy Ural #Finał

Mgła o poranku zamieniła smukłe pnie brzoz w upiorne srebrne sztaby.

Peck biegł, aż jego płuca wypełniły się potłuczonym szkłem. Jego czesankowe pończochy zostały podarte na wstążki; jego nagie kostki pozostawiły szkarłatne smugi na mokrych paprociach i ostrej trawie poszycia lasu. Za nim, przez ociekające drewnem, ujadanie psów myśliwskich Czeka odbijało się echem w wąwozie, przerywane ostrym trzaskiem karabinów Mosina-Naganta rozłupujących sosnowy baldachim nad jego głową.

Łapiąc zdrętwiały palec u nogi o odsłonięty korzeń brzozy, Peck rzucił się na kępę mokrego mchu. Postrzępiony minerał wyrwał się z jego zaciśniętych palców, potoczył się po torfowisku i zanurzył w płytkiej kałuży czarnej wody bagiennej. Syknął gwałtownie, wyrzucając w mroźne powietrze Uralu kolumnę pachnącej lawendą pary.

Leżąc na boku w błocie, trzynastoletni uczeń przycisnął pokryte pęcherzami dłonie do twarzy i głośno załkał.

„Chcę wrócić do domu…” Peck zapłakał w mch, drżącymi ramionami. – Mistrzu Harrison, proszę… pozwól mi wrócić do domu.

Na karku zapadła mu lodowata cisza, cięższa od syberyjskiego mrozu. Trzy kroki dalej, połyskując pomiędzy dwiema srebrnymi brzozami, gdzie mgła była najgęstsza, para zebrała się w przezroczysty kontur wysokiego mężczyzny w szytym na miarę grafitowym garniturze. Delikatne, rozgałęzione żyły pięcioterahercowej niebieskiej błyskawicy przecinały jego sylwetkę tam, gdzie nie pozostało żadne fizyczne ciało.

Dawn, 17 July 1918 — In the birch forest of Ekaterinburg, the spectral consciousness of Drakos confronts Peck beside the glowing peat pool
Świt, 17 lipca 1918 r. — W brzozowym lesie Jekaterynburga widmowa świadomość Drakos konfrontuje się z Peckiem obok świecącego basenu torfowego

Doktor Nestor Drakos patrzył na swoje młodsze ja z zimnym, bezlitosnym spokojem.

„Harrison nie żyje w ziemi, Izaaku” – odbił się echem w umyśle Pecka Smok, a jego głos wibrował bezpośrednio w kościach czaszki chłopca. – I nie ma domu. Twój blady cień zamyka teraz oczy staruszkowi w Bloomsbury, podczas gdy ty i ja jesteśmy przykuci łańcuchami do drugiej połowy nieba.

Zza drzew za nimi dobiegło szczekanie psa — niecałe dwieście metrów w górę błotnistej ścieżki — a po nim rozległy się ostre krzyki jeźdźców Jurowskiego przejeżdżających przez krzaki.

„Czeka jest dwieście kroków za nami” Drakos whispered inside his head, gesturing with a hand of blue static towards the boiling violet light beneath the peat water, 'and when they catch you with the Romanovs' rock, they won't put you in an Athens orphanage. Zniszczyłeś klatkę, chłopcze, ale nie zniszczyłeś paliwa. Sięgnij do wody i zabierz kamień. Chyba że wolisz umrzeć w błocie 1918 roku. Decydować. Mamy trzy sekundy.

Peck spojrzał przez ramię na ciemne, uzbrojone cienie zbliżające się między brzozami, a następnie w dół, do świecącej czarnej wody, gdzie Fragment Beta pulsował jak przebudzone serce.

Płacząc z wściekłości i przerażenia, trzynastoletni Isaac Peckham włożył rękę w zamarznięte bagno i zacisnął pokryte pęcherzami palce na kamieniu.

Syberyjski las zniknął w żarzącym się krzyku fioletowego ognia.

✦ ✦ ✦

KONIEC KSIĄŻKI PIERWSZEJ

Tematy: #Epilog #1918 Południowy Ural #Finał
Previous Chapter Rozdział 19: Piwnica specjalnego przeznaczenia Next Chapter Gracze: Dramatis Personae

Więcej publikacji

Continue exploring our latest articles, insights, and stories.

Wyświetl wszystkie artykuły