Στα κύρια σημεία θραύσης του παλιού βρόχου, η πραγματικότητα εγκαταστάθηκε σε μια φαινομενική ηρεμία που κόβει την ανάσα.
Στη σούβλα του Όρφορντ Νες, δέκα δευτερόλεπτα αφότου ο τρίχρονος χιμπατζής εξαφανίστηκε από το τσιμεντένιο πάτωμα του Κτιρίου 7, η καταιγίδα πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα προκάλεσε ένα τελευταίο, σπασμωδικό ρίγος. Μέσα στο θρυμματισμένο καταφύγιο, οι μπαταρίες έκτακτης ανάγκης είχαν χτυπήσει μέσα, λούζοντας τα ράφια με το χρώμα της ελιάς σε μια αμυδρή, καπνιστή κόκκινη λάμψη. Ωστόσο, στην κεντρική κονσόλα, το κυκλικό τζάμι της εμβέλειας του ραντάρ μεγάλης εμβέλειας δεν είχε καθαρίσει.
'Terry, look at the gain…' Dan whispered, backing slowly towards the bulkhead door. «Δεν είναι σαρωτικό. Είναι στρώσεις.»
Ο πράσινος σωλήνας φωσφόρου είχε γίνει μια βαθιά, φωτεινή λίμνη σμαραγδένιου φωτός. Instead of fading behind the rotating trace, the afterglow was coalescing into distinct human contours pressing out-wardss from the depth of the cathode glass as the thirty-thousand-year wave collapsed across the ionosphere.
«Δεν είναι φαντάσματα, Νταν», ανέπνευσε ο Τέρι, με το πρόσωπό του έξι ίντσες μακριά από την οθόνη. «Είναι μάρτυρες».
Μέσα στη σμαραγδένια λάμψη, τα πρόσωπα κάθε ψυχής που πιάστηκε στο κύκλωμα του Fragment Alpha τρεμόπαιξαν σε σιωπηλή πομπή: ο Raahi Shah με τη βροχή του μουσώνα του 13 μ.Χ. να αστράφτει στα μάγουλά του. Ένας σαστισμένος καταστηματάρχης του δέκατου έβδομου αιώνα που βουρτσίζει τα μαλλιά μαμούθ με κόκκινη γούνα από τις μανσέτες του. Ένας γενειοφόρος Πορτογάλος υπάλληλος με έναν ασημένιο σταυρό στο λαιμό του, με το κοκαλωμένο δάχτυλό του να πέφτει επιτέλους ήσυχος. Ένας αρχαίος Ινδός έμπορος που χαμογελά δίπλα σε ένα μαγκάλι του Deptford. και ένας ελαφρώς δεκατριάχρονος μαθητευόμενος από το Λονδίνο που αγγίζει το στέμμα ενός σιωπηλού χρυσού ρολογιού στον φακό του ραντάρ.
Πίσω από το συρμάτινο πλέγμα των ψηλών ραφιών εξοπλισμού, οι γυάλινες βαλβίδες κενού έσκασαν με μια τραγανή, ρυθμική ακολουθία—τικ, τακ, τικ, τακ, σκάνε—σαν ένα τεράστιο εκκρεμές ρολόι που εξαντλούσε απαλά την τελευταία στροφή του βάρους του. For one extraordinary heartbeat, the concrete bunker was filled with the rushing sound of a thousand strong wings beating upwardss into an open sky. Στη συνέχεια, η οθόνη της καθόδου έλαμψε από καθαρό χρυσό και σκοτείνιασε, και ο κύκλος των έξι ιντσών από υαλοποιημένο μαύρο γυαλί εξαφανίστηκε από το τσιμεντένιο πάτωμα.
In the year 13 AD, twenty-year-old Raahi Shah sat upon the packed red-dirt track leading up from the Malabar beach towards his village. He looked down at his calloused hands; his palms were empty, unburnt, and smelled only of sea-salt and wet hemp. High above the palm groves, a great sea-eagle—both golden-brown wings beating strong and whole against the wind—caught the warm thermal rising off the cliffs and soared effortlessly eastwards towards the green heights of the Western Ghats.
«Ράαχι!» φώναξε καθαρά η φωνή της μητέρας του από την πόρτα της ψάθινης καλύβας τους μέχρι τη λωρίδα, ο μακρύς πυρετός που έσπασε το δροσερό αεράκι της Αραβικής Θάλασσας. «Εσύ είσαι γιε μου; Έφερες τα ψάρια;»
Ο Ράαχι σηκώθηκε όρθιος, βουρτσίζοντας την κόκκινη γη από τα γόνατά του καθώς ένα αφόρητο χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό του. «Όχι, μητέρα», ξαναφώναξε. «Τα ψάρια τρέχουν βαθιά σήμερα. Αλλά ο ουρανός έχει καθαρίσει, και η βροχή θα είναι ευγενική».
Χίλια επτακόσια εξήντα τρία χρόνια αργότερα, το βράδυ της 24ης Μαρτίου 1776, ένας δεκατριάχρονος μαθητευόμενος στάθηκε δίπλα στον μεγάλο πάγκο εργασίας από μαόνι στο γραφείο του πρώτου ορόφου στην Πλατεία του Κόκκινου Λιονταριού.
Πάνω στο κατακόκκινο βελούδινο μαξιλάρι του καθόταν το τελευταίο ρολόι του Τζον Χάρισον, χτυπώντας με ένα τραγανό, ειλικρινές ρυθμό, με το στέμμα του να φέρει μόνο έναν απλό ορειχάλκινο μενταγιόν φιόγκο και τυλιγμένο στέλεχος. Δεν υπήρχε θάλαμος με φυσητό γυαλί και ινδιάνικη πέτρα—γιατί τον Μάιο του 1682, ο Bartholomew Browne είχε ανοίξει τις πόρτες του μαγαζιού του στο ισόγειο χωρίς να αναποδογυρίσει ούτε μια βιβλιοθήκη. Απέναντι από το δωμάτιο δίπλα στη ζεστή εστία, ο γέρος Τζον Χάρισον είχε πεθάνει ήσυχα στον ύπνο του δέκα λεπτά νωρίτερα, με μια ήρεμη έκφραση στο γραμμωμένο πρόσωπό του στο Γιορκσάιρ. Το αγόρι περπάτησε απαλά στο χαλί και έκλεισε απαλά τα μάτια του κυρίου του.
Ωστόσο, το σύμπαν δεν εξισορροπεί ένα βιβλίο τεσσάρων δισεκατομμυρίων ετών με μια παρηγορητική ψευδαίσθηση.
Το ήσυχο αγόρι που στεκόταν δίπλα στην καρέκλα του Τζον Χάρισον στην Πλατεία του Κόκκινου Λιονταριού ήταν απλώς ένας προσωρινός πληρεξούσιος—μια αβλαβής ηχώ βασικής γραμμής ραμμένη στη θέση του όταν το Fragment Alpha έπεσε στο σκοτάδι. Ο αληθινός Isaac Peckham -το αγόρι του οποίου τα χέρια με φουσκάλες είχαν λύσει το βέλος στο λόφο Senlac, άναψαν το αρτοποιείο στο Pudding Lane και γείωσαν το πλέγμα του Ζωγράφου- δεν είχε επιστρέψει ποτέ στο Λονδίνο του δέκατου όγδοου αιώνα.
Caught in the violent recoil of the entanglement discharge, he was still falling through the dark towards the second stone.

