W głównych punktach pęknięć starej pętli rzeczywistość zapadła w pozorny, zapierający dech w piersiach spokój.
Na kamienistej mierzei Orford Ness, dziesięć sekund po zniknięciu trzyletniego szympansa z betonowej podłogi Budynku 7, burza nad Morzem Północnym wywołała ostatni, konwulsyjny dreszcz. Wewnątrz zniszczonego bunkra uruchomiły się baterie awaryjne, oblewając oliwkowoszare regały przyćmionym, dymiącym czerwonym blaskiem. Jednak na konsoli środkowej okrągłe szkło celownika radarowego dalekiego zasięgu nie przejaśniło się.
'Terry, look at the gain…' Dan whispered, backing slowly towards the bulkhead door. „To nie jest rozległe. To nakładanie warstw.
Zielona rura fosforowa stała się głęboką, świetlistą kałużą szmaragdowego światła. Instead of fading behind the rotating trace, the afterglow was coalescing into distinct human contours pressing out-wardss from the depth of the cathode glass as the thirty-thousand-year wave collapsed across the ionosphere.
– To nie duchy, Dan – wydyszał Terry, jego twarz znajdowała się sześć cali od ekranu. – To świadkowie.
W szmaragdowym blasku twarze każdej duszy uwięzionej w obwodzie Fragmentu Alpha migotały w cichej procesji: Raahi Shah z monsunowym deszczem 13 roku n.e. lśniącym na jego policzkach; oszołomiony XVII-wieczny sklepikarz odgarniający z mankietów mamutowe włosy porośnięte rudym futrem; brodaty urzędnik portugalski ze srebrnym krzyżem na szyi, z kościstym palcem wreszcie opuszczonym w spokoju; starożytny indyjski kupiec uśmiechający się obok pieca Deptford; oraz drobna trzynastoletnia londyńska praktykantka dotykająca soczewki radaru koronką cichego złotego zegarka.
Za drucianą siatką wysokich stojaków na sprzęt szklane zawory próżniowe trzaskały w wyraźnej, rytmicznej sekwencji – tik, tak, tik, tak, trzask – niczym gigantyczny zegar wahadłowy, delikatnie wyczerpujący ostatni obrót swojego ciężaru. For one extraordinary heartbeat, the concrete bunker was filled with the rushing sound of a thousand strong wings beating upwardss into an open sky. Potem ekran katodowy rozbłysnął czystym złotem i pociemniał, a sześciocalowy okrąg zeszklonego czarnego szkła zniknął z betonowej podłogi.
In the year 13 AD, twenty-year-old Raahi Shah sat upon the packed red-dirt track leading up from the Malabar beach towards his village. He looked down at his calloused hands; his palms were empty, unburnt, and smelled only of sea-salt and wet hemp. High above the palm groves, a great sea-eagle—both golden-brown wings beating strong and whole against the wind—caught the warm thermal rising off the cliffs and soared effortlessly eastwards towards the green heights of the Western Ghats.
„Raahi!” – zawołał wyraźnie głos jego matki z drzwi ich chaty krytej strzechą na uliczce, a długą gorączkę przełamał chłodny wiatr znad Morza Arabskiego. „Czy to ty, mój synu? Przyniosłeś rybę?
Raahi wstał, otrzepując czerwoną ziemię z kolan, a na jego twarzy pojawił się nieobciążony uśmiech. „Nie, mamo” – odkrzyknął. „Ryby płyną dziś głęboko. Ale niebo się przejaśniło i deszcz będzie łaskawy.
Siedemset sześćdziesiąt trzy lata później, wieczorem 24 marca 1776 roku, trzynastoletni uczeń stał obok wielkiego mahoniowego stołu warsztatowego w gabinecie na pierwszym piętrze na Placu Czerwonego Lwa.
Na karmazynowej aksamitnej poduszce stał ostatni zegarek Johna Harrisona, tykając ostrym, szczerym rytmem, a na koronce widniała jedynie zwykła mosiężna wisiorka i zwijana nóżka. Nie było tam komory z dmuchanego szkła ani indyjskiego kamienia – bo w maju 1682 roku Bartholomew Browne otworzył drzwi swojego sklepu na parterze, nie przewracając się ani jednej biblioteczki. Po drugiej stronie pokoju, przy ciepłym kominku, dziesięć minut wcześniej zmarł spokojnie we śnie stary John Harrison, ze spokojnym wyrazem na pomarszczonej twarzy z Yorkshire. Chłopiec szedł cicho po dywanie i delikatnie zamknął oczy swego pana.
Jednak wszechświat nie równoważy księgi obejmującej cztery miliardy lat pocieszającą iluzją.
Cichy chłopiec stojący obok krzesła Johna Harrisona na Placu Czerwonego Lwa był jedynie tymczasowym zastępstwem – nieszkodliwym echem bazowym wszytym na miejsce, gdy Fragment Alpha pociemniał. Prawdziwy Isaac Peckham – chłopiec, którego pokryte pęcherzami dłonie wypuścił strzałę na Senlac Hill, podpalił piekarnię na Pudding Lane i uziemił kratę Zografou – nigdy nie wrócił do osiemnastowiecznego Londynu.
Caught in the violent recoil of the entanglement discharge, he was still falling through the dark towards the second stone.

