Η ζώνη των αστεροειδών (4,54 δισεκατομμύρια π.Χ.) • Η Άνω Ατμόσφαιρα • Η Αραβική Θάλασσα και τα Νότια Ουράλια
Πριν υπάρξει το Λονδίνο, προτού η κόκκινη λάσπη του Calicut γνωρίσει ποτέ τη φτέρνα ενός ψαρά ή την καρίνα μιας αυτοκρατορίας, υπήρχε μόνο η ψυχρή, ανυποχώρητη σιωπή της ζώνης.
Πριν από τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια, όταν το νεογέννητο ηλιακό σύστημα ήταν ένας δίσκος πυρακτώσεως σκόνης που αναδεύεται, ο χωροχρόνος είχε ανατριχιάσει μέσα από την αρχέγονη ψύξη του. Σε αυτή τη βίαιη μετάβαση φάσης, καθώς η γεωμετρία της δημιουργίας πάγωσε σε τάξη, ένα μικροσκοπικό ελάττωμα παγιδεύτηκε. Ήταν ένας κόμβος καμπυλότητας μηδενικής εντροπίας - ένα σημείο όπου το θερμοδυναμικό βέλος δεν έπιασε ποτέ, όπου ο χρόνος δεν έμαθε ποτέ σε ποια κατεύθυνση να βαδίσει. Swallowed whole into the molten nickel-iron core of a protoplanetoid between Mars and Jupiter, the anomaly slept for aeons in the frozen pitch.
Μετά ήρθε ο κόκκος της άμμου.
Ένας βαρυτικός συντονισμός από το απέραντο πλευρό του Δία - μια σιωπηλή διαταραχή του κενού Kirkwood όχι βαρύτερη από έναν ψίθυρο - παρέστρεψε δύο πέτρες που πέφτουν σε μια πρόσκρουση βόσκησης με ταχύτητα πέντε μίλια το δευτερόλεπτο. The collision did not pulverise the iron body; it sheared it along an ancient, crystalline fault line. Ο προστατευτικός μανδύας απογυμνώθηκε, εκθέτοντας τον ημιδιαφανή πυρήνα σε αφιλτράριστη ηλιακή ακτινοβολία. Πάνω από εκατό χιλιάδες χρόνια, η ασύμμετρη πίεση των ηλιακών φωτονίων - η μετατόπιση του Γιαρκόφσκι - αιμορραγούσε αργά την τροχιακή ορμή του ογκόλιθου χιλιοστό ανά χιλιοστό, έως ότου η τροχιά του έγειρε στο βαρυτικό πηγάδι του ήλιου.
4,54 δισεκατομμύρια π.Χ. — Μια σύγκρουση με διάκενο Kirkwood απογυμνώνει τον πρωτοπλανητοειδές μανδύα στη ζώνη των αστεροειδών, εκθέτοντας τον κρυσταλλικό πυρήνα μηδενικής εντροπίας
Χτύπησε τη μεσόσφαιρα της γης με σαράντα πέντε χιλιάδες μίλια την ώρα.
Η τριβή της ατμοσφαιρικής εισόδου δεν έλιωνε απλώς τον σίδηρο. ενθουσίασε την αδρανοποιημένη μετρική ανωμαλία μέσα. Καθώς το μπολίδη ούρλιαζε σε όλη τη στρατόσφαιρα, το κύμα συμπίεσης έσκισε την πέτρα στα δύο. The first fragment—Θραύσμα Άλφα—arced southwards, detonating in a blinding flash over the Arabian Sea and plunging into the shallow limestone waters of the Malabar coast, waiting for an eagle, a Portuguese clerk, and a fisherman's boy. The second fragment—Fragment Beta—sheared north-eastwards across the Eurasian landmass, burying itself deep in the frozen taiga and ancient granite veins of the Southern Urals.
Κομμένες από ηπείρους και χιλιετίες, οι δύο πέτρες δεν χωρίστηκαν ποτέ. Παρέμειναν ένα μπερδεμένο κβαντικό ζεύγος - δύο μισά από ένα κοσμικό νόμισμα που κρατούνταν σε υπέρθεση. Για τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ το Alpha ήταν πελεκημένο, μετατράπηκε σε αγγλικό χρυσό και αναγκαζόταν να μετατρέψει τη διαφυγή των χρονομέτρων του John Harrison, η Beta βρισκόταν σιωπηλή στο ρωσικό μόνιμο πάγο, κρατώντας το αντίβαρο.
Ένα εκκρεμές μπορεί να αιωρείται μόνο τόσο πολύ προτού αφήσει την καστάνια.