Pas Asteroid (4,54 miliarda p.n.e.) • Górna atmosfera • Morze Arabskie i Ural Południowy
Zanim pojawił się Londyn, zanim czerwone błoto Calicut dotknęło pięty rybaka lub stępki imperium, istniała tylko zimna, nieustępliwa cisza pasa.
Cztery i pół miliarda lat temu, kiedy nowonarodzony Układ Słoneczny był wirującym dyskiem żarzącego się pyłu, czasoprzestrzeń zadrżała w wyniku pierwotnego ochłodzenia. Podczas tego gwałtownego przejścia fazowego, gdy geometria stworzenia zastygła w porządku, mikroskopijny defekt został uwięziony. Był to węzeł o krzywiźnie zerowej entropii – punkt, w którym termodynamiczna strzałka nigdy nie dotarła, a czas nigdy nie dowiedział się, w którą stronę ma biec. Swallowed whole into the molten nickel-iron core of a protoplanetoid between Mars and Jupiter, the anomaly slept for aeons in the frozen pitch.
Potem pojawiło się ziarnko piasku.
Rezonans grawitacyjny z ogromnej flanki Jowisza – ciche zaburzenie w szczelinie Kirkwooda, nie cięższe od szeptu – odbił dwa spadające głazy w zderzenie z prędkością pięciu mil na sekundę. The collision did not pulverise the iron body; it sheared it along an ancient, crystalline fault line. Płaszcz ochronny zniknął, wystawiając półprzezroczysty rdzeń na niefiltrowane promieniowanie słoneczne. Przez sto tysięcy lat asymetryczne ciśnienie fotonów słonecznych – dryf Jarkowskiego – powoli wykrwawiało pęd orbitalny głazu milimetr po milimetrze, aż jego orbita przechyliła się do słonecznej studni grawitacyjnej.
4,54 miliarda p.n.e. — Zderzenie szczeliny Kirkwooda powoduje rozerwanie płaszcza protoplanetoidy w Pasie Asteroidów, odsłaniając krystaliczne jądro o zerowej entropii
Uderzył w mezosferę ziemską z prędkością czterdziestu pięciu tysięcy mil na godzinę.
Tarcie wejścia do atmosfery nie tylko stopiło żelazo; wzbudziło to uśpioną wewnątrz anomalię metryczną. Gdy bolid przeleciał przez stratosferę, fala kompresji rozerwała kamień na pół. The first fragment—Fragment Alfa—arced southwards, detonating in a blinding flash over the Arabian Sea and plunging into the shallow limestone waters of the Malabar coast, waiting for an eagle, a Portuguese clerk, and a fisherman's boy. The second fragment—Fragment Bety—sheared north-eastwards across the Eurasian landmass, burying itself deep in the frozen taiga and ancient granite veins of the Southern Urals.
Oddzielone kontynentami i tysiącami lat te dwa kamienie nigdy nie zostały rozdzielone. Pozostały splątaną parą kwantową – dwiema połówkami pojedynczej kosmicznej monety utrzymywanymi w superpozycji. Przez cztery miliardy lat, podczas gdy Alfa została rozdrobniona, osadzona w angielskim złocie i zmuszona do obrócenia wychwytu chronometrów Johna Harrisona, Beta leżała cicho w rosyjskiej wiecznej zmarzlinie, trzymając przeciwwagę.
Wahadło może wychylić się tylko do takiej odległości, zanim zapadka będzie musiała zwolnić.